ΑΝΤΗΛΙΑ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ ΝΕΑΣ ΦΙΓΑΛΕΙΑΣ

  Αγαπητοί αναγνώστες και φίλοι           Σας καλωσορίζουμε και στη φετινή έκδοση της μαθητικής μας εφημερίδας «ΑΝΤΗΛΙΑ» και σας καλούμε να γίνετε μέτοχοι και σε αυτήν την προσπάθειά μας διαβάζοντας, κρίνοντας, συζητώντας και διαδίδοντας την. Βρισκόμαστε αισίως στον 8 ο χρόνο ζωής της με αφετηρία το 2017 όταν μία παρέα παιδιών τότε του Γυμνασίου Νέας Φιγαλείας με την πρωτοβουλία και την επίνευση της εκπαιδευτικού κ. Πανωραίας Μάκρη ξεκίνησαν να μετουσιώσουν σε λόγο τις ιδέες, τους προβληματισμούς και τα ενδιαφέροντά τους. Βέβαια, κάποιες χρονιές εσωτερικοί και εξωτερικοί παράγοντες (βλ. πανδημία) στέρησαν από τους μαθητές τη δυνατότητα αυτή έκφρασης και επικοινωνίας με την ευρύτερη τοπική κοινωνία.           Επανερχόμενοι φέτος πιο δυναμικοί και ανανεωμένοι σκεφτήκαμε να αφιερώσουμε το φετινό φύλλο στο χωριό μας τη Ζούρτσα, όπως αυτό ήταν σε κάποιους αλλοτινούς καιρούς, όχι πάντως και πολ...

  Ως κάτοικοι χωριού είμαστε απαλλαγμένοι από πολλά προβλήματα που ταλαιπωρούν τις μεγαλουπόλεις· όπως είναι π. χ η κυκλοφοριακή συμφόρηση, το κοινώς λεγόμενο μποτιλιάρισμα. Ακόμη κι έτσι, όμως, κάποιες στιγμές, ειδικά τα Σαββατοκύριακα ή όταν εισέρχεται ή εξέρχεται μεγάλο όχημα (νταλίκα, φορτηγό, λεωφορείο), γινόμαστε μάρτυρες μίας τέτοιας εμπλοκής. Έτσι κι αλλιώς το αυτοκίνητο έχει μπει στην καθημερινή ζωή του χωριού μας και μαζί του τα ευεργετήματα αλλά και τα μειονεκτήματα από τη χρήση του.           Πότε, όμως, ξεκίνησε αυτή η σχέση του πολύ διαδεδομένου τροχοφόρου αυτού μέσου με το χωριό μας; Ρωτήσαμε γεροντότερους συγχωριανούς μας και να τι πληροφορίες μας έδωσαν: το πρώτο αυτοκίνητο ήταν ταξί και το δούλευε – λίγο πριν από τον Πόλεμο – ο Καλός. Κάποτε, λένε, το συγκεκριμένο ταξί έπεσε στο Ανάθεμα. Στη συνέχεια, κάπου στις δεκαετίες 1950 και 1960, ακολούθησε ως ταξιτζής ο Μπατζαβίνος, ο οποίος το πούλησε στον Πολυχρονόπουλο ή Βε...

  Κεφάλαιο 1: Η Επιστροφή και το Άρωμα του Καλοκαιριού Ήταν Αύγουστος του 1955, και η ζέστη του καλοκαιριού αγκάλιαζε τρυφερά το μικρό χωριό. Η Μαρία, ένα κορίτσι με μάτια αστραφτερά και όνειρα ζωγραφισμένα στο πρόσωπό της, μόλις είχε επιστρέψει από την κατασκήνωση. Η χαρά της επιστροφής πλημμύρισε την ψυχή της, καθώς έτρεξε στην αγκαλιά της γιαγιάς Φωτούλας, που την περίμενε καρτερικά στο κατώφλι του σπιτιού. Το άρωμα του βασιλικού και της λεμονιάς γαργαλούσε τα ρουθούνια της, ενώ ο ήλιος έλουζε με χρυσές ανταύγειες τα πέτρινα σοκάκια. Κεφάλαιο 2: Η Καλέστρα και το Μήνυμα της Χαράς Ξαφνικά, μια μελωδική φωνή ακούστηκε από την ξύλινη πόρτα. Η Μαρία άνοιξε και αντίκρισε μια γυναίκα με ζεστό χαμόγελο, ντυμένη με την παραδοσιακή φορεσιά του χωριού. Ήταν η καλέστρα, η αγγελιοφόρος της χαράς. Στα χέρια της κρατούσε ένα δίσκο με φύλλα πορτοκαλιάς, στολισμένα με κορδέλες και λουλούδια, το προσκλητήριο για τον γάμο του γιου του σιδερά. Κεφάλαιο 3: Προετοιμασίες και Γλυκές Αναμνήσεις Η Μαρί...

  Zo υρτσάνικα επώνυμα ˑ μερικά στοιχεία για την προέλευσή τους Στην Πελοπόννησο, όπου κατοικούμε, η κυρίαρχη κατάληξη στα επώνυμα είναι η κατάληξη –πουλος, η οποία δηλώνει τον γιο κάποιου. Για παράδειγμα Αποστολόπουλος, ο γιος του Απόστολου, Γεωργακόπουλος, ο γιος του Γεωργάκη, Παπαδόπουλος, ο γιος του παπά, και άλλα παρόμοια. Σε κάποιες πιο σπάνιες περιπτώσεις η παραπάνω κατάληξη δηλώνει αυτόν που πουλάει κάτι, όπως π. χ το Ζαφειρόπουλος, ο έμπορος κοσμημάτων ή ζαφειριών. Επάγγελμα ή τόπο κατοικίας δηλώνει και το επώνυμο Καστρινός: ο κατασκευαστής κάστρων ή ο κάτοικος κάστρου. Αλλά ανάλογα είναι το Καραχάλιος, ο ιδιοκτήτης μαύρου αλόγου ή ο έμπορος ή κατασκευαστής χαλιών, και ο Χατζής, επώνυμο που δήλωνε αρχικά τον ιδιοκ...