«Ζούρτσα και αυτοκίνητο»

 

Ως κάτοικοι χωριού είμαστε απαλλαγμένοι από πολλά προβλήματα που ταλαιπωρούν τις μεγαλουπόλεις· όπως είναι π. χ η κυκλοφοριακή συμφόρηση, το κοινώς λεγόμενο μποτιλιάρισμα. Ακόμη κι έτσι, όμως, κάποιες στιγμές, ειδικά τα Σαββατοκύριακα ή όταν εισέρχεται ή εξέρχεται μεγάλο όχημα (νταλίκα, φορτηγό, λεωφορείο), γινόμαστε μάρτυρες μίας τέτοιας εμπλοκής. Έτσι κι αλλιώς το αυτοκίνητο έχει μπει στην καθημερινή ζωή του χωριού μας και μαζί του τα ευεργετήματα αλλά και τα μειονεκτήματα από τη χρήση του.

          Πότε, όμως, ξεκίνησε αυτή η σχέση του πολύ διαδεδομένου τροχοφόρου αυτού μέσου με το χωριό μας; Ρωτήσαμε γεροντότερους συγχωριανούς μας και να τι πληροφορίες μας έδωσαν: το πρώτο αυτοκίνητο ήταν ταξί και το δούλευε – λίγο πριν από τον Πόλεμο – ο Καλός. Κάποτε, λένε, το συγκεκριμένο ταξί έπεσε στο Ανάθεμα. Στη συνέχεια, κάπου στις δεκαετίες 1950 και 1960, ακολούθησε ως ταξιτζής ο Μπατζαβίνος, ο οποίος το πούλησε στον Πολυχρονόπουλο ή Βεζύρη. Απ΄ όσο θυμάται ο πληροφοριοδότης μας, ο μπαρμπα – Γιάννης ο Γεωργακόπουλος, τον οποίο και ευχαριστούμε θερμά για τα όσα χρήσιμα μάς μετέφερε, το ταξί αυτό του Μπατζαβίνου πρέπει να ήταν μάρκας Ford.

          Ένας από τους πρώτους αυτοκινητιστές στο χωριό μας και ίσως ο πρώτος φορτηγατζής ήταν ο Κουλέτος από τη Δίβρη. Αυτός γύρω στο 1960 διέθετε  φορτηγό ¾ του τόνου, το οποίο είχε ως κύρια αποστολή να μεταφέρει τα εμπορεύματα από τον σιδηροδρομικό σταθμό του Θολού στα μαγαζιά του χωριού. Το δρομολόγιό του σταματούσε στο πρακτορείο με τα δέματα, το οποίο βρισκόταν εκεί όπου είναι σήμερα το καφενείο του Αριστομένη Μανιάτη. Αργότερα και από τα μέσα της δεκαετίας 1960 τη σκυτάλη πήρε ο αδελφός του μπαρμπα – Γιάννη Γεωργακόπουλου με την περίφημη ``γουρούνα``, φορτηγό με ``μούρη`` μπροστά, τύπου Mercedes. Το φορτηγό αυτό το είχε φέρει με περιπετειώδη τρόπο ο ίδιος από τη Γερμανία διαμέσου Γιουγκοσλαβίας. Εκείνα τα χρόνια το οδικό δίκτυο ήταν ακόμα χωμάτινο και η οδοποιΐα σε κακή κατάσταση. Σε ένα σημείο, σύμφωνα με όσα μας μετέφερε ο μπαρμπα – Γιάννης, στο Λέπρεο ο δρόμος σχημάτιζε βαθούλωμα και τα εμπορεύματα έπρεπε να ξεφορτώνονται από το πλήρωμα του φορτηγού, να μεταφέρονται στους ώμους κατά το ανηφορικό τμήμα του βαθουλώματος του δρόμου και να μεταφορτώνονται στο φορτηγό για τη συνέχεια της διαδρομής. Μία μόνο από τις πολλές δυσκολίες των μεταφορών της εποχής εκείνης.

          Η απουσία ιδιωτικών μέσων μεταφοράς κατά τη δεκαετία του 1960 έκανε τις μεταφορές επιβατών να εξαρτώνται αποκλειστικά από τα πρώτα μικρά δημόσιας χρήσης λεωφορεία της εποχής εκείνης, που εξυπηρετούσαν τη γραμμή Θολό – Ζούρτσα. Τέτοια ήταν το 12θέσιο του Κουλέτου, τον οποίον αναφέραμε και πιο πάνω, και το 7θέσιο Chevrolet των αδελφών Γεωργακόπουλου. Αργότερα η εκμετάλλευση της γραμμής Θολό – Ζούρτσα πέρασε στη δικαιοδοσία των λεωφορείων του Σ. Ε. Κ (Σιδηρόδρομοι Ελληνικού Κράτους).

          Και επειδή εκτός από τα τετράτροχα υπάρχουν και τα δίτροχα που σιγά σιγά και αυτά πήραν τη θέση τους στην καθημερινότητα του χωριού μας η πρωτιά, σύμφωνα με τον μπαρμπα – Γιάννη Γεωργακόπουλο ανήκει σε μία Zündapp με 4 μπουκάλες, την οποία είχε φέρει η οικογένειά του πριν από 60 με 70 χρόνια.

 

Οι ``τροχοφόροι`` - Ευχαριστούμε θερμά για τις πληροφορίες τους τους κ. Γιάννη Γεωργακόπουλο και Γιώργο Κόπιτσα.