Ο γάμος στη Ζούρτσα

 

Τα παλιά χρόνια, όταν οι γονείς ήθελαν να παντρέψουν τα παιδιά τους, έκαναν προξενιό με μία διαδικασία που λεγόταν συνοικέσιο (συγγέσιο). Συνοικέσιο ήταν μία συζήτηση ανάμεσα στις δύο οικογένειες. Συνήθως αυτός που έπαιρνε την πρωτοβουλία ήταν ο πατέρα του γαμπρού. Αυτό που τον ενδιέφερε ήταν η νύφη να είχε οικονομική και κοινωνική επιφάνεια και οπωσδήποτε να διέθετε και ήθος (καλό όνομα). Αν λοιπόν οι δύο οικογένειες συμφωνούσαν στο δεσμό γαμπρού – νύφης, προχωρούσαν στους αρραβώνες οι οποίοι ήταν ένα είδος προπαρασκευής για τον γάμο.

          Αφού περνούσε ενάμισης περίπου χρόνος από τους αρραβώνες, οι δύο οικογένειες κανόνιζαν για τον γάμο. Πριν από την ημέρα του γάμου γινόταν στο πατρικό σπίτι της νύφης το τελευταίο τραπέζι, το οποίο το διοργάνωνε ο πατέρας της νύφης για τον αποχαιρετισμό της κόρης του. Την ημέρα του γάμου και κατά τις πρωινές ώρες μαζεύονταν οι συμπέθεροι και ετοίμαζαν τα άλογά τους, για να πάνε να φορτώσουν τα προικιά τα οποία θα τα γύριζαν ώστε να τα δουν όλοι στο χωριό. Ανάμεσα στα προικιά ήταν μαξιλάρια τα οποία τα έπαιρναν μικρά παιδιά και τα πήγαιναν στο σπίτι του γαμπρού.

          Το βράδυ γινόταν ο γάμος και το γαμήλιο τραπέζι. Έσφαζαν και έτρωγαν ερίφια (κατσίκια), αρνιά και άλλα ζώα από όσα εξέτρεφαν στο νοικοκυριό τους. Το γλέντι που συνόδευε το φαγοπότι κρατούσε μέχρι τις πρωινές ώρες. Μετά τον γάμο το ζευγάρι αποκτούσε παιδιά και χρειαζόταν μία κούνια. Την κούνια αυτή ή αλλιώς νάκα την έφτιαχναν από τομάρι κατσικιού ή προβάτου, το οποίο χρησιμοποιούσαν και για στρώμα της. Επίσης, έπαιρναν και δύο καλάμια για να τη στερεώσουν. Τη νάκα μπορούσαν να την κουβαλούν στον ώμο, ώστε να έχουν μαζί τους το παιδί στις δουλειές τους όπως ήταν η σπορά του σιταριού στα χωράφια.

          Κλείνοντας θα λέγαμε πως ο γάμος ήταν αποτέλεσμα κυρίως συνοικεσίου και απόφασης των γονέων για το ποιον ή ποια θα έπαιρνε το παιδί τους αφήνοντας λίγα περιθώρια στην ελεύθερη βούληση και γνώμη των ίδιων των παιδιών και προσφέροντας ευκαιρία για ξεφάντωμα και γλέντι στους συγχωριανούς τους.

                              Ιωάννα Βλάχου