Παλιά σχολικά χρόνια

 

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πώς ήταν η ζωή των μαθητών στο σχολείο μιας περασμένης μακρινής εποχής; Τι το καλύτερο από το να απευθυνθείς και να ρωτήσεις έναν ηλικιωμένο που έζησε και γνώρισε πολύ καλά και από πρώτο χέρι τα παλιά μαθητικά χρόνια!

-        Παππού, θα ήθελα να σε ρωτήσω κάποια πράγματα για τα σχολικά σου χρόνια.

-        Βεβαίως. Ό, τι θέλεις, Καλλιόπη μου.

-        Ποια περίοδο πήγες στο σχολείο;

-        Από το 1936 μέχρι το 1941. Πήγα μόνο στο Δημοτικό, το Γυμνάσιο ήταν για λίγους. Τα χρόνια ήταν πολύ δύσκολα.

-        Πώς ήταν το σχολείο σου;

-        Το σχολείο ήταν ένα απλό σπίτι στη μέση του χωριού με τρεις αίθουσες και χωρίς αυλή. Σε κάθε αίθουσα έκαναν μάθημα μαζί δύο τάξεις. Και μη φανταστείς ότι ήμασταν λίγα παιδιά! Τουλάχιστον 50 – 60 σε κάθε αίθουσα. Υπήρχε μια ξυλόσομπα για ζεστασιά το χειμώνα. Το κάθε παιδί έπρεπε να φέρνει κάθε πρωί ένα ξύλο για τη σόμπα. Όποιος το ξέχναγε, έτρωγε γερή κατσάδα.

-        Τι ώρα πηγαίνατε σχολείο;

-        Δεν είχαμε ρολόγια και, για να μην πηγαίνει ο καθένας στο περίπου, ο επιμελητής της τάξης ήταν υποχρεωμένος να χτυπάει την καμπάνα της εκκλησίας κάθε πρωί.

-        Tι φοράγατε;

-        Τα κορίτσια φόραγαν μπλε ποδιά. Τα κορίτσια καπέλο. Όλα τα αγόρια έπρεπε να είναι κουρεμένα. Αν έκανε έλεγχο ο δάσκαλος και έβλεπε ότι κάποιο παιδί δεν είναι, το χτυπούσε με τη βέργα η οποία πονούσε πολύ.

-        Ήταν αυστηροί οι δάσκαλοι;

-        Μόνο αυστηροί; Τρώγαμε πάρα πολύ ξύλο και αμέτρητες τιμωρίες.

-        Σε ευχαριστώ πολύ, παππού, για όλα όσα μου είπες. Πέρα από τις ενδιαφέρουσες πληροφορίες που μου έδωσες, με έκανες να συνειδητοποιήσω πόσο τυχερή είμαι ως μαθήτρια της σημερινής εποχής.

Καλλιόπη Βλάμη